Oczekiwanie, Z życia mamy

Czy naprawdę byłam gotowa na dziecko?

Niezależnie od tego, czy planowaliśmy zajście w ciążę, czy też nie, kiedy czekamy na pojawienie się naszego Malucha podejmujemy szereg przygotowań, które mają ułatwić nam wspólne życie. Zaopatrujemy się w przeróżne przedmioty, czytamy sterty poradników i czasopism rodzicielskich po to, aby być gotowym, kiedy już nasz maleńki Cud postanowi wyjść z wnętrza maminego, ciepłego brzucha.

Jednak mimo wszelkich wysiłków, jakie podejmujemy może się okazać – i pewnie właśnie tak będzie – że jest coś, o czym nie pomyśleliśmy. Prawdopodobnie nieraz po narodzinach Dziecka pomyślimy że też o tym nie pomyślałam/em. Ja akurat ciążę planowałam, bardzo czekałam na naszego Synka i szykowaniu przed jego narodzinami nie było końca. Przygotowywałam się też do porodu, opieki nad dzieckiem, z zapałem uczęszczałam do szkoły rodzenia. Zajęłam się mnóstwem spraw przed rozwiązaniem, a i tak co najmniej drugie tyle zaskoczyło mnie, kiedy Maluch już pojawił się na świecie. Poniżej wymieniam te – dla mnie – najważniejsze.

Trudny poród

Nie spodziewałam się, że poród może być taki trudny. Zaznaczam jednak, że konkretnie mój poród był trudny, ale każdy jest inny i absolutnie moim celem nie jest straszenie przyszłych mam. Na początku ciąży bałam się porodu wręcz panicznie. Potem jednak bardzo uspokoiły mnie zajęcia w szkole rodzenia, poznanie fizjologii porodu i zrozumienie sensu bólu na różnych jego etapach. Tylko, że mój entuzjazm i zrozumienie dla tego misternie obmyślonego przez naturę procesu gdzieś wyparowały w trakcie radosnych dziewiętnastu godzin jego trwania. Uważałam się za naprawdę silną i stosunkowo odporną na ból, a tymczasem był czas w trakcie porodu, kiedy myślałam, że po prostu, zwyczajnie nie dam rady. Poród dla mnie okazał się grą sił, w której dowiedziałam się, że granica wytrzymałości bywa elastyczna i ruchoma.

(Nie) potrebna wyprawka

Nie przewidziałam, że nie przyda mi się wiele rzeczy, które uważałam za niezbędne. Jak każda Mama, oślepiona koniecznością uwicia gniazdka dla mojego pisklątka, kupiłam całą górę rzeczy, przekonana, że ja i moje dziecko po prostu MUSIMY je mieć. Jednocześnie mimo ogromnej ilości kupionych przedmiotów, okazało się, że akurat parę naprawdę przydatnych przedmiotów nie znalazło się w mojej wyprawce.

Nieruszone pozostały:

Rożek niemowlęcy – wydawało mi się, że Maluch bez niego zamarznie 😉 Kiedy jednak Synek pojawił się na świecie obudziła się we mnie dużo lepsza intuicja i potrafiłam odgadnąć, kiedy jest mu zimno. Poza tym nic nie zastąpi ciepła i bliskości mamy, o którą w takim becikowatym czymś raczej trudno.

Podgrzewacz do butelek i słoiczków – i to koniecznie z termostatem, żeby mleko albo woda na mleko czekała w odpowiedniej temperaturze. 37, ani stopnia mniej i ani więcej! Na szczęście znowu matczyna intuicja oszczędziła mi stania nad butelką i słoiczkami z termometrem. Przez pierwsze pół roku karmiłam piersią, więc podgrzewanie nie było mi potrzebne. Potem podawałam dziecku mleko w temperaturze pokojowej, która jak najbardziej mu odpowiadała i nie przyzwyczajała gardła i żołądka do wyłącznie ciepłych napojów. Słoiczków nie podgrzewałam, bo Synek ich właściwie nie jadł, sama gotowałam dla niego obiady.

Grube ubrania – Synek rodził się w listopadzie, więc skompletowałam ich naprawdę sporo, a zakładałam naprawdę rzadko. Trafił mi się gorący egzemplarz, więc w domu ubierałam go bardzo lekko, a kiedy wychodziliśmy na cebulkę, żebym mogła w razie czego zdjąć którąś z warstw. Wszelkie ciepłe i puchate pajace, spodenki itd., mimo że śliczne i urocze nie zostały przez nas wykorzystane. Tutaj też na szczęście intuicja zahamowała moje początkowe zapędy i uratowała Synka przed ugotowaniem.

Za to żałuję, że już na początku nie posiadałam: (kolejność przypadkowa)

Termometr bezdotykowy – dostaliśmy go na szczęście krótko po porodzie w prezencie. Używaliśmy go – i nadal używamy – bardzo często do sprawdzania temperatury wody w kąpieli, pokoju, pokarmów, a przede wszystkim temperatury ciała Malucha.

Chusta – kupiłam ją, kiedy Synek miał prawie dwa miesiące i do teraz żałuję, że nie wcześniej. Synek i ja uwielbiamy się tulić, a chusta od pierwszych dni użytkowania ratowała nas wiele razy i umożliwiała mi ogarnięcie podstawowych czynności, jak chociażby przygotowanie posiłku czy rozwieszenie prania.

Porządny laktator – ja kupiłam byle jaki za 30 zł, bo prawdę mówiąc, byłam średnio nastawiona do karmienia piersią. Obawiałam się, że będzie bolesne, uciążliwe, więc nie sądziłam, że lepszy laktator będzie mi potrzebny. Okazało się, że z karmieniem piersią jest trochę jak z porodem: faktycznie niesie z sobą pewne niedogodności, mniejsze lub większe, ale korzyści jakie z sobą niesie powodują że jest warte tego zachodu. Nie mówię tu tylko o tym, że to najlepszy pokarm, jaki można dać dziecku, mama dochodzi do siebie szybciej po porodzie itd. , ale też o tym, że karmienie piersią stwarza okazję do niesamowitej i niepowtarzalnej bliskości z Maluchem.

Laktatora w końcu nie kupiłam – czego żałowałam szczególnie, kiedy musiałam odstawić Synka od piersi. Jednak, jeśli będę miała drugie dziecko, będzie to mój pierwszy i obowiązkowy zakup. J

Aspirator kataru – można na początek kupić sobie zwykły, w którym sami wciągamy katar, ale my szybko dokupiliśmy ten podłączany do odkurzacza. Kto próbował wciągać zwykłym zapewne wie, że to uciążliwe i męczące przy cięższym katarze, a wewnętrzny filtr nie chroni do końca przed zarażaniem, mimo informacji, które podaje producent.

Dodatkowe kilogramy

Oczekiwałam, że szybciej wrócę do figury sprzed porodu. Byłam aktywna w ciąży, bardzo dużo spacerowałam, ćwiczyłam, więc nastawiłam się, że raz dwa zrzucę nadprogramowe kilogramy po porodzie. Faktycznie, przy karmieniu i codziennych spacerach dość szybko straciłam brzuch, ale nadal mam dodatkowy balast tu i ówdzie, a od porodu minęło już 15 miesięcy… Najbardziej jednak w całej tej sytuacji zaskakuje mnie to… jak mało mnie to obchodzi. Mam oczywiście dni kiedy patrzę w lustro i jęczę, jaka jestem strasznie gruba, ale coraz rzadziej 😉 Właśnie zaczynam wracać do ćwiczeń ze względu na zdrowie i samopoczucie, ale jednocześnie nie spinam się już tak jak na początku. Dzisiaj uważam, że postawiłam sobie za wysoko poprzeczkę i zdecydowanie za bardzo się tym przejmowałam. Na razie nie schudłam i ani ja, ani moje życie nie straciliśmy na wartości. Innych spraw cały czas jest mnóstwo, a czasu jakby coraz mniej…

To, co najważniejsze

I wreszcie… Przy tym punkcie wszystkie poprzednie wydają się mało ważne. Naprawdę, mimo wszelkich przygotowań, jakie podjęłam, mimo masy przeczytanych książek i artykułów oraz mimo tego, że z pełną świadomością planowałam dziecko nie spodziewałam się że można kogoś tak kochać. Uczucie, które spadło na mnie jak grom z jasnego nieba tuż po narodzinach Synka, kiedy pierwszy raz usłyszałam jego płacz, a potem poczułam ciepło jego maleńkiego ciałka było dla mnie czymś zupełnie nowym, wszechogarniającym i niesamowitym. Znałam już, oczywiście, wcześniej uczucie miłości, kocham przecież Mamę, rodzeństwo, narzeczonego i wiele innych osób, ale miłość do własnego dziecka jest w jakiś sposób inna, tak silna, że właściwie można się tylko jej poddać.

Kiedy byłam nastolatką, brałam udział w konkursie plastycznym o temacie: Objąć cały świat ramieniem. Pamiętam, że wtedy ten temat wydał mi się strasznie wydumany i głupi. Tymczasem, dziesięć lat później, pewnego ponurego listopadowego dnia, siedziałam na szpitalnym łóżku, a w moich ramionach, ni mniej, ni więcej, mieścił się cały mój świat.

A Wy jak wspominacie swój poród? Jaka była lista Waszych musthave przed narodzinami dziecka? Co z tego faktycznie się Wam przydało? Zapraszam do komentowania!

Dziękuję za Twoje odwiedziny na mojej stronie! Chcesz być na bieżąco? Polub mój profil na Facebooku lub Instagramie i nie przegap żadnego wpisu!

6 Comments

  1. Martyna :)

    Świetnie napisane ! 😉
    Mój poród tragiczny nie był, wspominam go w miarę dobrze 🙂 ale pewnie pomogło to że ja się go nie bałam. Wiedziałam że kiedyś to musi nastąpić i byłam spokojna w miare, chociaż na porodowce miałam też i kryzysy.
    Kiedy dowiedziałam się o ciąży pierwszym zakupem był termometr 🙂 Staraliśmy się kupić wszystko co konieczne. Rożek dostaliśmy i był bardzo pomocny kiedy przyjeżdżali goście i chcieli wzwziąć małą na ręce. Ubranek kupiłam bardzo mało, bo liczyłam się z tym, że sporo dostaniemy i się nie myliłam 😉
    Laktator – też zalowalam że nie kupiłam lepszego! (Mimo że i tak wydalam 150 zł i tak był kiepski)
    Chusta okazała sie hitem! Chciałam ja kupić kiedy byłam w ciąży, jednak mąż i rodzina watpili że wytrwam z jej wiązaniem… W końcu postawiłam na swoim i kupiłam chustę kiedy mała miała 3 miesiące. Motamy się do teraz 😉
    pozdrawiam! 🙂

    Reply
    1. admin Author

      Super, że dobrze wspominasz poród! U mnie niestety komplikacje zadecydowały, że dobrze wspominam tylko jego zakończenie. 😉 Świetnie, że postawiłaś na swoim z kupnem chusty – chustonoszenie niesie w sobie wiele korzyści zarówno dla Ciebie, jak i Twojego Malucha. 🙂 A z termometrem było u nas tak, że umówiliśmy się z chrzestnym, że dostaniemy go po porodzie, ale trochę żałowałam, że nie mieliśmy go już od pierwszych dni.

      Reply
  2. K.M.

    Ja swój pierwszy poród wspominam dobrze. Trwał niecałe dwie godziny (licząc od momentu pierwszego skurczu). Niewiele brakowało a poród skończył by się w samochodzie 🙂 Przede mną po prawie dziewięciu latach kolejny poród, boję się bardziej niż za pierwszym razem. Nie boję się bólu, ale ewentualnych komplikacji. Jeśli chodzi o wyprawkę, to zdecydowanie z mężem kupiliśmy za dużo ubranek. Córeczka miała 61 cm i ubrania na 56 był już małe od początku. Zresztą, dostaliśmy mnóstwo ubranek od odwiedzającej rodziny. Teraz miałam się ograniczyć do minimum, jeśli chodzi o ciuszki, ale znów nie wyszło:) tyle że wzięłam rozmiar większe.

    Reply
    1. Martyna Filipiak Author

      Oj, z maleńkimi ciuszkami trudno się opanować – wiem coś o tym 😉 u nas z kolei był ten problem, że Ignacy urodził się malutki, poniżej 3 kg i nawet najmniejsze ubranka były na samym początku za duże. To prawda, że goście często przynoszą ubranka w prezencie, choć u nas starałam się uprzedzać kogo się dało, że wolimy większe rozmiary, bo z małych mamy już komplet. Zazdroszczę pierwszego szybkiego porodu i trzymam kciuki, aby następny był równie szybki i, co najważniejsze, bezproblemowy. Masz już doświadczenie, więc na pewno dasz radę! 🙂

      Reply
  3. Ja, choć będę rodzić na dniach, na szczęście nie zaszalałam z ciepłymi ubrankami. Postawiłam raczej na standardowe bodziaki na długi i krótki rękaw, spodenki, bluzeczki. Latwiej będzie mi ubrać dziecko na cebulkę, a potem w razie potrzeby zdjąć nadprogramowe ubranko, niż męczyć w takim misiowatym, puchatym 😉 Laktator tez kupilam taki za około 40zl na początek, jak będzie potrzeba większa to kupię lepszy, droższy. Rożek mamy jeden, do szpitala, a tak to sądzę, że kocyki wystarczą. Z wyprawką nie szalałam. Najwyżej na bieżąco będę kupować 😉 Ale nad tą chustą się zastanawiam. Czy można dziecko już od pierwszych tygodni w nią wkładać? Jaką dokładnie polecasz? 🙂

    Reply
    1. Martyna Filipiak Author

      Można od pierwszych tygodni jeśli nie ma przeciwwskazań od np. pediatry czy ortopedy. Mi się na początku sprawdziła najzwyklejsza długa chusta bawełniana o splocie skośno – krzyżowym. Ale jeśli chodzi o wybór chusty i naukę wiązania to warto spotkać się z doradcą chustowym – koszt spotkania w sumie jednorazowy, a pokaże różne wiązania, nauczy jak je prawidłowo wykonać, pokaże różne chusty i pomoże wybrać najlepszą :). Życzę pomyślnego rozwiązania i wszystkiego dobrego dla Ciebie i Malucha!

      Reply

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Używam plików cookies, aby ulepszyć działanie strony. Klikając, wyrażasz na to zgodę. Więcej

Ustawienia plików cookies mają docelowo możliwie najbardziej usprawnić przeglądanie witryn internetowych. Brak wprowadzenia zmian w ustawieniach cookies lub naciśnięcie 'Zatwierdź' oznacza, że wyrażasz na to zgodę.

Zamknij